Categoriearchief: Bewustzijnsgroei

Soleren in (dis)harmonie

montreux-jazz-cafe-geneve
In het Montreux Jazz Café (Geneva Airport) ervaar ik het leven als een jazz solo

Spirituele reflecties

Zet je schrap voor een spirituele zweefpartij met een zachte landing.

Na jaren van meditatie, luisteren naar leraren die hun gedachten over non-dualisme delen en veelvuldig (zelf-)reflecterend onderzoek* hang ik momenteel het idee aan dat de (emotionele) beleving van het leven een resultante is – en daarmee volledig afhankelijk is – van de automatische of bewuste verwerking van de prikkels waar wij als mens gevoelig voor zijn.

Zo, die zin staat….

Ik geef in bovenstaande zin bewust niet aan wie of wat dan ‘verwerkt’. Ik heb namelijk geen idee. Ik kan het niet anders noemen dan ‘dat wat waarneemt en verwerkt’. En wat is het ‘waar wij gevoelig voor zijn’? Dat is natuurlijk ook een mysterie. Ik denk dat wij gevoelig zijn voor datgene waar we uit bestaan. En wat versta ik in die zin onder ‘het leven’? Een diepe stilte volgt…

Momenteel hanteer ik voor mezelf het denkmodel dat alles – maar dan ook echt álles, het betreft hier een includerend en verfrissend niet discriminerend model voor deze tijd – golft en dat wisselende golffrequenties door het waarnemende verschillend waargenomen worden. Zó verschillend dat het lijkt alsof er op zichzelf staande entiteiten zijn. Het waarnemende creëert een wereld vol separate ‘dingen’ en ‘wezens’.

Is dit nog te volgen?

Werkelijkheid is niet onder woorden te brengen

Ik tracht de gedachtengang zo precies mogelijk te formuleren, maar dat pogen schijnt licht op hoe niet-beschrijfbaar het eigenlijk is. Ik heb dat wel vaker: het maakt niet uit waar ik begin en wat ik probeer te beschrijven, het onder woorden proberen te  brengen van de werkelijkheid is per definitie onmogelijk en brengt me altijd naar de rand van het mysterie. Onze concepten schieten namelijk schielijk tekort om de werkelijkheid te beschrijven.

Maar, een denkmodel helpt wel om op de ‘beleving’ te reflecteren, om zo bewuste keuzemomenten te creëren in het omgaan met het dagelijks bestaan. Ook helpt het laten sudderen van de mysterieuze grenzen van het bestaan me, om ergens diep doorleeft te ervaren wat ik ‘ben’. En vanuit die steeds helder wordende blik van wat ik – en dus jij – ben(t), ontstaat met vallen en opstaan een gelukkig en harmonieus leven dat ik iedereen gun.  Dit te leven en te delen is voor mij waaraan ik mijn tijd wil besteden.

(Dis)harmonie tijdens de solo

Ik kwam tot deze bespiegelingen door de overgang van mijn weekje in de  Vallée du Haut Giffre naar Genève. In de bergen ervoer het waarnemende weinig op zichzelf staande entiteiten en vooral veel samenhang. En plotseling reed ik met de geleende BMW een golfrijke omgeving in die de schijn van duizenden entiteiten opwekte. Na een rit over de drukke A40, een zoektocht van 20 minuten naar een parkeerplaats waar de parkeervergunning geldig is, een korte treinreis naar het vliegveld en de gebruikelijke uitkleedpartij bij de douane bevind ik me nu in het Montreux Jazz Café van Genève Airport. Een meter of twee bij mij vandaan zendt een groot beeldscherm de mooiste – en prikkelrijke – jazz uit.

De golvende sensaties van Genève vragen iets anders van het waarnemende in mij dan de sensaties in Samoëns, uitmondend in een andere beleving van het zijn.

De sensaties leiden tot de voor de hand liggende associatie dat het leven eigenlijk een jazz performance is waarin we – in harmonie of disharmonie – soleren binnen het geheel van de andere instrumenten en de ons bekende akkoordenschema’s. Waaruit  direct de vraag voortkomt: maar wie soleert er dan? En wat is het instrument?

Ik kom niet verder dan dat dat-wat-waarneemt dat-wat-is omzet in unieke trillingen die er blijkbaar op dat moment moeten zijn.
Ja, daar heb je wat aan… 🙂

Vliegschema laat me landen

Genoeg gecomtempleerd. Ik ga met de voetjes op de grond naar de gate, zodat ik naar nog grotere hoogte kan opstijgen om veilig en vertrouwd weer in de lage landen te landen.

*Dit schrijvende vraag ik me af of er überhaupt een andere activiteit bestaat dan zelfreflectie. Dat is wellicht ook nog wel eens een blog waard. Zelfreflectie is misschien wel de enige staat van zijn die er is.

Wezenlijke verwondering

lammergier-in-de-alpen
Verwondering bij het zien van een lammergier die zweeft bij de Col de Coux in de Franse Alpen

Intentie

Mijn intentie is er bewust van te zijn dat ik leef op de rand van het mysterie en me tegelijkertijd diep te beseffen dat ik er niets van begrijp.

Een dag als vandaag geeft deze intentie verder vorm.

Een hike vol wonderen

Ik heb het voorrecht te kunnen lopen in de Alpen op deze zonnige laatste dag van oktober met liefdevol gezelschap. Al lopend ontmoeten we een wezeltje dat niet bang voor ons is en ons opgericht op de achterpootjes vrolijk aankijkt, grazende paarden die graag komen snuffelen aan het brood met boter, maar het gras en de kruiden eigenlijk beter vinden smaken, een Duits stel van tegen de tachtig dat op een dekentje in de namiddagzon van het uitzicht geniet op 1.800 m hoogte en met wie we in een mengelmoes van talen een prima gesprek kunnen voeren én… een lammergier.

Deze laatste maakt diepe indruk. Zittend in onze t-shirts en op onze truien lunchen we in de zon op een Alpentopje vlak voor de Col de Coux. Plotseling duikt een paar meter voor ons de vogel op die zo groot is dat we er stil van vallen. Zijn spanwijdte lijkt tegen de drie meter. En ik voel me nog kleiner dan ik me op deze top van het Aardse klimmenrek al voelde. Zo’n grote vogel heb ik nog nooit gezien. Hij zweeft langs ons, over ons, cirkelt zo dicht bij dat ik maar hoop dat hij geen kwaad in de zin heeft. Zijn penveren maken een bijna ratelend geluid in de wind. Hij heeft geen haast en laat zich – zoals zijn grootsheid betaamd – dragen door de thermiek.

Zo’n moment van verwondering en schoonheid laat het bestaansmysterie doordringen in het lokale bewustzijn.

Verwondering

Ik richt mij nog eens op het uitzicht, de hemel en aarde die zich aan mij voordoen zijn tegelijkertijd tastbaar en onaanraakbaar. En ik voel mij onderdeel van al het kleine en grote leven dat daarin verschijnt. Als we naar beneden lopen, kleuren de herfstbladeren tot koperen kunstwerken in de bijna ondergaande zon. De wind is gaan liggen en de sfeer is betoverend. Ik sta even stil en zeg met een diepe zucht van totale ontspanning en met mijn armen wijd: ‘Hier begrijp je toch helemaal niets van!’

En ik prijs me gelukkig met dit zijn in totale verwondering.

Het noodlot van een kevertje

kevertje
Het slachtoffertje van een waarden conflict

Een boze jager, onrust en een kevertje

Vandaag wandelde ik in de bergen. En hoewel de fysieke dimensie de boventoon voerde, gaat deze blog daar niet over.

Na een kilometer klimmen, steeg ik uit boven het wolkendek van Samoëns en betrad een sprankelende wereld. In de zon stond ook een jager met geweer en zonder hond. Hij droeg zijn camouflagekleding met daaroverheen het knaloranje verkeershesje alsof daar niets paradoxaals aan was. In het Frans vroeg hij of ik zijn hond had gezien tijdens de beklimming van de berg. Nee, niet gezien, zei ik in het Nederlands en aan de grimmige uitdrukking die op zijn gezicht verscheen, begreep ik dat hij mijn bijbehorende lichaamstaal verstond. Hij was voelbaar boos. Op de vermiste hond? De mist? De gemiste dieren (zijn handen waren op het geweer na leeg)? Op mijn missen van zijn hond?

Ik ervaarde enige onrust toen ik mijn weg vervolgde met een in mijn voetsporen lopende boze jager met geweer. En toen kwam de kever op mijn pad. Liggend op zijn rug, hulpeloos spartelend, de warmte van de zon waarschijnlijk niet waarderend. Een kleine moeite om het arme ding te redden van een schroeiend stervensproces en weer met de glimmende kant naar boven te keren. Laat ik er hier maar direct voor uitkomen: wurmen die na de vochtige ochtend liggen uit te drogen op mijn hardlooppad deponeer ik in het gras, allerhande zich binnenskamers bevindende insecten vertrouw ik – met behulp van een glas – weer toe aan de seizoenen en getormenteerde torren kantel ik.

Zo ben ik! Vandaag echter niet.

Het noodlot van het kevertje

De mogelijke afwijzing van één medemens – die gezien zijn hobby waarschijnlijk een iets ander idee heeft over de waarde van niet menselijke wezens dan ondergetekende levensminnende vegetariër – doet mij besluiten over de kever heen te stappen en door te lopen. Het redden van de kever is mij blijkbaar minder dierbaar dan het oordeel van een vreemde. Enigszins in verwarring over mijn gedrag stap ik voort. Waar ligt mijn grens? Zou ik in dezelfde situatie een kikker redden? Een muis? Een konijn? Zijn hond? Een mens? Zou ik de kever redden als de man een vrouw was? Een kind? Na enig zelfonderzoek en hantering van gevoelens van schuld en schaamte, kom ik tot het stellige voornemen dat dit me niet meer gaat gebeuren. Voortaan ga ik staan voor mijn innerlijke waarde, wat men ook moge denken!

Op de terugweg keek ik of ik de kever nog zag liggen. Nergens te vinden. In stilte koester ik het beeld van de paradoxale jager die hem achter mij omdraaide.

Een druilerige dag die uitdaagt tot stralen: kiezen tussen liefde en angst

samoens-in-herfskleuren
Samoëns’ verscholen herfstkleuren

Stralende schoonheid verborgen in mist

De in herfstkleuren getooide bergen van Samoëns gaan schuil achter regen en mist. Een uitgelezen moment om te starten met deze blog en de voorgenomen bergwandeling uit te stellen naar een zonniger moment.

Flinke aandacht dus voor de mentale dimensie.

Want (eindelijk) lijk ik het echt durven: ieder bewust moment zet ik in de wereld wat voor mij belangrijk is. En belangrijk noem ik dan overgave aan ‘wat is’ en leven vanuit het hart.

Ieder ‘bewust’ moment, zeg ik, want op onbewuste momenten kan ik nog fijn terugvallen in aangeleerde gedragspatronen die weinig te maken hebben met overgave en liefde en alles met controledrang en angst. Al schrijvende aan deze blog overvalt mij regelmatig de wens om mij samen met de bergen weer te verschuilen achter de sluiers van de lucht en onzichtbaar mooi te gaan zitten zijn.

Vrij stralen en verbinden

Maar er is ook die drang om te voorschijn te komen, te stralen en te schijnen. Want hoe is het mogelijk om in de mist verder te groeien naar een vrij, verbonden en stralend leven?

Deze innerlijke onrust tussen de wens tot verschuilen en stralen wordt gevoed door met radicale eerlijkheid te kijken naar wat er in mij leeft. Wat leeft er in mij vanuit het perspectief van overgave en liefde en wat houdt me tegen uit controledrang en angst? Deze vraag stel ik in iedere situatie waarin ik spanning ervaar. De antwoorden op de vraag leiden tot verder zelfinzicht en tot het maken van bewuste keuzes.

Deze blog is voor mij van belang om verder uit de mist te komen. Om door mijn ervaringen en dilemma’s concreet te beschrijven en te spiegelen aan mezelf en anderen tot dieper inzicht te komen. En daar mag iedereen dus van vinden wat hij wil. Zo, dat was het antwoord op: ‘Wat leeft er in mij vanuit overgave en liefde?’

De angstige kant voorziet verdriet door verwerping van lezers en neigt daarom naar zelfverwerping…

Maar goed: je leest dit blog nu, dus ik heb de overgave en liefde laten overwinnen! Dat er nog vele blogs mogen volgen.

Zie de recente berichten voor meer blogs.