Categoriearchief: Overgave

Onrust laten stromen

Een meester in het ‘in het nu zijn’

Vier maanden na mijn laatste bericht. De zomer kwam en ging.
De herfst dient zich inmiddels serieus aan.

De wind buiten lijkt een onrust in mij aan te wakkeren die zich wil uiten in woorden. Een woordenstroom die ingedamd leek te zijn, maar die nu toch weer buiten mijn bedding en in een breder veld lijkt te willen stromen.

Een onrust die zich niet laat temmen door inspanning of afleiding. Ik kom in verweer tegen deze aandachtsvrager. Maar de onrust laat zich niet afweren. Wellicht kan ik hem doorgang verlenen. De onrust stroomt door mij, ik geef hem de ruimte, zodat hij weer kan gaan.

Dus ik aanschouw. En schrijf. En bezie hoe de critici in mij er iets van vinden en hun gezichtspunt aan me op willen dringen. ‘Eigenlijk moet je…’, ‘Eigenlijk zou je…’.

En ik aanschouw. En doorvoel de onrust in mij. De tijdens mijn leven vergaarde oordelen en vermeende bestaansvoorwaarden weerklinken als stemmen en zijn voelbaar als een verkrampende kracht.

En ik weet dat ik het alleen maar hoef te laten stromen. Oh, hoe dankbaar ben ik voor dit weten. Beschouwen in mildheid. Ontspannen in de onrust. Interne acties, waar ik het vroeger extern zocht.

Ondanks alle tegenspraak en verweer die ik in mij ondervind, houd ik voet bij stuk. Ik weiger om aan voorwaarden te voldoen voordat het goed met me is en laat het zijn. Oude gewoonten dienen zich echter in volle kracht aan en ik neem een handje nootjes en voel een vaag plan ontstaan om een stukje te gaan hardlopen. Pogingen om deze onrust – effectloos – te bestrijden.

Ik glimlach om het Aardse wezen dat ik ben: zo levend vanuit automatismen én tegelijkertijd aanschouwend. Wondermooi en mysterieus.

Ik adem in en adem uit. Ik kijk naar mijn grote leermeesters op dit gebied. Mijn honden lijken een symbiotische relatie met hun manden te hebben ontwikkeld. Zij lijken te ervaren dat alles nu perfect is. Een blik vol bewustzijn op hen, brengt mij weer terug in de perfectie van het nu. De voortreffelijkheid van de onrust. Mijn verweer verdwijnt. Het is goed zo.

En met een opborrelende lach ontstaat de intentie om dan toch nog maar dat stukje te gaan hardlopen.

Overgave, zelfacceptatie en zelfvertrouwen

Zijn in overgave

Loslaten van schijncontrole

In een eerdere blog schreef ik al dat ik op 1 juli 2016 startte met een sabbatical. Weer een stap richting bewuste overgave aan het leven. Schreeuwerige overtuigingen – die het goed met me voor leken te hebben – trachtten mij te weerhouden van deze stap richting mijn vermeende ondergang. Stoppen met werken zoals ik dat deed, leek het begin van de weg die eindigde in de goot.

Inmiddels ben ik 7 maanden op weg en doe ik dingen die passen; coaching, retraites en af en toe een workshop of heidag begeleiden. Dit alles zonder enig idee te hebben waar het naar toe gaat. Dat wist ik voorheen natuurlijk ook niet, maar ik had wel het schijngevoel van controle.

Subtiele overgave: van angst naar zelfacceptatie

En wat ik zo interessant vind, is dat de overgave aan het leven steeds subtielere vormen aanneemt. En dat gaat op een heel andere manier dan ik had gedacht.

Ik had het beeld dat het om de ‘grote overgave’ ging. De overgave die ik in de eerste alinea beschreef. De grote stappen die ik moest maken om uit mijn normale controlepatronen te komen en in de ‘stroom van het leven’ te stappen. Stappen die met angst gepaard gaan. Maar er blijken steeds verfijndere vormen van overgave te zijn, die pas de ruimte krijgen als de grote angst overwinnende vormen vanzelfsprekend geworden zijn.

Het lijkt alsof het steeds minder gaat om het overwinnen van angst en steeds meer om het laten groeien van zelfacceptatie (of ‘zelfliefde’). De angst verdwijnt uit het leven.

Van human doing naar human being

Een praktisch voorbeeld. Mensen vragen me: ‘Maar wat dóe je dan de hele dag?!’ En een half jaar geleden vond ik dat een hele relevante vraag. We gedragen ons immers het grootste deel van ons dagelijks bestaan als ‘human doing’ in plaats van als ‘human being’. In het begin had ik ook nog een soort gevoel van moeten verantwoorden richting de ‘human doingness’ en beantwoordde ik deze vraag met sociaal verantwoorde activiteiten; vakantie, elke dag sporten, een website bouwen, retraites organiseren, sociale contacten verdiepen et cetera. Al die fijne activiteiten waar ik nu tijd voor heb. En het is waar, ik dóe al die dingen.

Maar daarnaast is er ook heel veel ‘zijn-tijd’. En langzaam maar zeker bemerk ik dat ik steeds meer human being wordt. Ik hoef steeds minder te doen om helemaal tevreden en gelukkig te ‘zijn’. Het is alsof er een soort onvoorwaardelijke acceptatie van mezelf in ieder moment ontstaat, ongeacht wat zich voor’doet’ in dat moment. En de behoefte om verantwoording af te leggen verdwijnt. En daaruit volgt overgave aan allerlei kleine momentjes.

Duizenden momentjes van overgave

Bijvoorbeeld een plan dat in duigen valt doordat er iets anders doorheen komt. En daar dan helemaal vrede mee hebben, omdat ik het niet in de hand hoef te hebben. Of onverwachte ontmoetingen die een spiegel opleveren van een scherp kantje van me. En dan in staat zijn om me over dat kantje te verwonderen en het helemaal te omarmen. Gewoon te denken: ‘Kijk nou, ook dát ben ik.’ Of dansen op een dansvloer en volledig opgaan in de muziek en me niets aantrekken van wat mijn mededansers daarvan denken. En zo zijn er duizenden momentjes die niet spectaculair zijn, maar die me laten merken dat ik mijzelf volledig begin te accepteren. En dat ik daardoor anders ‘doe’ en anders ‘ben’ (of anders ervaar) dan voorheen.

Vrede met wat is en met mezelf

Zo beschouwt, heeft de overgave dus twee kanten: vrede hebben met wat zich – buiten mijn controle om – voordoet én mezelf meer laten zien zoals ik ben. Alsof er een verschil is…

Eerder schreef ik: zelfreflectie is alles. Met dat uitgangspunt in gedachten, denk ik dus dat ik eigenlijk meer en meer mijzelf accepteer, en dat ik de reflectie van acceptatie terug zie in alles in de wereld. En die reflectie van acceptatie in de wereld noem ik overgave. Het op ieder moment vrede hebben met wat is. En dan maakt het niet zoveel meer uit wat ik doe of wat er gebeurt.

Zelfacceptatie = overgave = zelfvertrouwen?

Zelfacceptatie en overgave – of het loslaten van controle – gaan blijkbaar hand in hand. Misschien is werkelijke overgave wel synoniem aan zelfvertrouwen. Het vertrouwen dat het altijd wel goed is met me, wat er ook gebeurt. Hierdoor leiden steeds minder momenten tot interne spanning en steeds meer momenten worden beleefd in volledige ontspanning. Het is een lange weg, maar het is de moeite meer dan waard.

Geen indruk maken

Wat voor indruk wil ik maken?

Het imago dat je bedenkt en leeft

Een thema dat de laatste tijd opkomt in gesprekken die ik voer, is het thema van het imago dat we in de wereld zetten. Een imago dat we in ons hoofd creëren en dat we vervolgens in ons leven tot uitdrukking brengen. Soms hebben we daar last van. Met name bij veranderingen in ons leven.

Drie uitspraken helpen mij om me bewuster te worden van dat imago en het zo af en toe eens wat af te laten brokkelen. Dit levert ontspanning en zelf-compassie op. Daarom zet ik ze maar eens op een rij:

  1. Wat zou ik doen/zeggen als ik geen indruk hoef te maken?
    En hulpmiddelen daarbij:
  2. Ik ben pas echt vrij als ik de ander vrij laat om over mij te denken wat hij wil
  3. Als ik ‘absoluut eerlijk’ ben naar mezelf, wat ben ik nu dan aan het doen?

Wat als ik geen indruk hoef te maken?

Een tijdje terug las ik een zinnetje met de volgende strekking: ‘Wat als je geen indruk hoeft te maken?’ Het bewoog iets. En sindsdien draag ik die vraag met me mee als een soort mantra in een vakje in mijn achterhoofd. Telkens als ik in een gesprek of in anticipatie op geplande werkzaamheden of activiteiten spanning voel, gaat het luikje van dat vakje open. ‘Wat zou ik doen en hoe zou ik reageren als ik geen indruk hoef te maken?’

Normen en niet alles laten zien

De nuchtere lezer denkt nu: ‘Je hoeft toch ook geen indruk te maken?’ En ergens weet ik dat natuurlijk ook wel. Het is alleen jammer dat ik dit op vaak vergeet. En dan denk ik dat ik alles goed – liefst perfect – moet doen. Dat ik volledig moet zijn. Dat ik duidelijk moet zijn. Nou ja, je kent ze wel, al die dingen die je doet om een bepaalde indruk te maken. Grote kans dat die van jou er heel anders uitzien dan die van mij. Er zijn namelijk zoveel normen in onszelf. En daarnaast zijn we er meestal diep van overtuigd dat we niet alles wat in ons leeft kunnen laten zien. Dan loopt het namelijk slecht met ons af… Dat leven volgens het pakketje aan normen en het verbergen van de volgens ons ‘verwerpelijke stukjes’ leiden samen tot gedrag waarmee we een zekere indruk achterlaten.

Vertrouwde continuïteit

Net als altijd is het heel nuttig dat we dit zo doen. Het is niet voor niets ontstaan. Het is gedurende ons hele leven getest en als het goed is, is het precies het pakketje waar we ons bekend mee voelen. Het hoeft niet eens de leukste reacties te geven. Nee, gewoon de bekende reacties. We hebben onszelf geleerd dat – als we de ons bekende indruk maken –  anderen en wij zelf dan redelijk voorspelbaar reageren. Ze zijn bijvoorbeeld aardig tegen ons. Of ze bewonderen ons. Of ze beschermen ons. Of worden juist op een voorspelbare manier boos, weren ons af of nemen afstand van ons. En wij kunnen daar dan weer op de voor ons geijkte manier op reageren. Van blij tot ongelukkig en van rustig tot panisch. Want ‘zo zijn we nu eenmaal’.

Door het maken van die bepaalde indruk, maken we de wereld een stukje voorspelbaarder, en krijgen we iets dat ons bekend voorkomt. Van afwijzing tot omarming, van liefde tot boosheid, je kan het zo gek niet bedenken of we creëren het in ons bestaan. Het voelt vertrouwd en geeft een idee van continuïteit in onszelf en in onze wereld.

Niks mis mee?

Niks mis mee, toch? Nee op zich niet. Behalve dan dat je jezelf én de ander een beetje voor de gek houdt.

Jezelf

Jezelf, omdat je waarschijnlijk negen van de tien keer niet door hebt dat je jezelf in bochten wringt om je imago in stand te houden. En dat kan leiden tot stress, vermoeidheid en onvrede met jezelf.

De ander

De ander, want al dit indruk maken heeft tot gevolg dat je de ander onbewust een beetje bedriegt. De ander weet eigenlijk niet precies wie hij voor zich heeft. Je bent niet helemaal eerlijk. Eigenlijk manipuleren we elkaar allemaal een beetje.

Misschien heb je mensen om je heen de ‘authentiek’ overkomen, waarbij je het gevoel hebt dat er weinig verborgen blijft. Over het algemeen voelt dat als een prettig contact, waarin ook jij ruimte krijgt om meer ‘jezelf te zijn’ zonder dat daar een negatief oordeel op zit. Oftewel: je hoeft minder indruk te maken en kunt er gewoon zijn. Relaxed!

Overigens kan het ook prima zijn om het indruk spel met elkaar te spelen: we zeggen dat alles goed is en we spelen lekker ons potje volleybal. Daar komen we ten slotte voor. Maar relaties kunnen dieper worden naarmate betrokkenen bereid zijn minder indruk te maken. Eigenlijk neem je de ander dan serieuzer en accepteer je hem meer: je geeft hem de vrijheid om van je te denken wat hij wil en zich te gedragen zoals hij wil. En niet zoals jij vindt dat hij moet denken of zich moet gedragen.

En dan?

Dus je hebt het stressvolle moment of een vastgelopen relatiepatroon. Stel dat je de ruimte creëert om jezelf dan de vraag te stellen: ‘Wat zou ik doen en hoe zou ik reageren als ik geen indruk hoef te maken?’ Dit vraagt natuurlijk een stukje bewustzijn voordat je handelt. En dan, dat je de keuze maakt om niet voor het ‘normale indrukwekkende gedrag’ te gaan.

Waar ga je dan wel voor? Je zou natuurlijk je best kunnen doen om een andere indruk achter te laten. Maar mijn tip zou zijn om te proberen te laten zien of te horen wie je zelf werkelijk bent.  Dat klinkt simpel en dat is het soms ook en soms niet…

Bewust-zijn en lef

Dan zul je dus eerst bewust moeten worden van wat je op dat  werkelijk in de wereld wilt zetten. Als je goed let op wat je voelt op dat moment, dan zul je zien dat dat steeds duidelijker wordt.

Misschien wil je je kwetsbaarheid tonen, waar je je anders groot houdt. Of wil je om hulp vragen waar je het anders alleen oplost. Of is het tijd om grenzen aan te geven, waar je anders over je heen laat lopen. Of dien je eens te volgen, waar je anders leidt.

De uitvoering vraagt lef. Jezelf ‘blootgeven’ in plaats van ‘indruk maken’ leidt namelijk tot onvoorspelbare reactie van jezelf én van de ander. En dan rijst de vraag: kan ik omgaan met iedere reactie die ik krijg? Misschien heb je in het verleden pijnlijke ervaringen opgedaan met dat wat je werkelijk in de wereld wilt zetten en ben je daarom indruk gaan maken.

Het kan zijn dat je angst en weerstand voelt op het moment dat je dit wilt uitproberen. Misschien verwacht je dat de relatie met de ander blijvende schade op gaat lopen als je stopt indruk te maken. Je imago bij de ander kan veranderen en de imago-schade in je hoofd kan heel beangstigend zijn. De gedachtegang is namelijk als volgt: ‘Als ik dát laat zien, dan vindt hij mij zeker niet meer leuk. Of dan neemt zij mij nooit meer serieus. Of dan val ik echt door de mand. Of… vul zelf maar in.’ We hechten veel waarde aan onze gepercipieerde status, dus het is echt spannend om dit te doen.

De ‘schade’ is kleiner dan de opbrengst

Wellicht een kleine geruststelling. Het zijn de stukken waarvan je zelf denkt dat ze niet acceptabel zijn die je niet wilt laten zien. De ervaring leert dat de ander veel minder moeite heeft met het accepteren van die delen dan jij. Sterker nog, het zou zo maar eens kunnen dat jij denkt dat die ander het niet ziet, terwijl de ander het allang door had. We kennen toch allemaal wel zo’n ‘arrogante jongen’ waarvan we weten dat hij eigenlijk heel onzeker is? Dus vaak is jouw imago verandering voor de ander een stuk minder groot dan dat het voor jezelf voelt. Het eerlijk delen en daarmee met de ander leren omarmen van de delen die je nu afwijst, leidt tot volledige zelfacceptatie. En dat leidt weer naar een ontspannen en gelukkig leven.

Vrijheid en absolute eerlijkheid

Maar ja, er is een risico dat die ander slechter over je gaat denken. Dat je daalt in aanzien. En dat brengt me bij een andere uitspraak die een paar jaar geleden op mijn pad kwam: ‘Je bent pas vrij als je iedereen vrij laat om van je te vinden wat hij wil’. En zo vrij zijn we vaak nog niet. Het is toch wel fijn als men je aardig, leuk, grappig, wijs, goed, creatief, sportief, mooi, [vul hier jouw woord in]  vindt. Het is fijn als anderen ons verhaal over onszelf bevestigen. Ook dat geeft zekerheid en verminderdt angst. En dus is het voor onze gemoedsrust belangrijk om de gedachten die de ander over ons heeft te beïnvloeden. En dus blijven we indruk maken.

Maar hiermee beperken we ons zelf. Adyashanti – een Amerikaanse spirituele leraar waar ik veel van geleerd heb, schreef een boek ‘The end of your world‘. Hierin zegt hij dat ‘absolute sincerity’ een belangrijke eigenschap is om tot spirituele ontwikkeling te komen, lees tot vrijheid te komen. Het gaat om radicale eerlijkheid. Ten eerste naar jezelf. Het kan een uiting van ‘absolute sincerity’ zijn dat je aan jezelf toegeeft dat je bezig bent om ‘indruk te maken’. En mettertijd kun je volledig eerlijk worden over wat er in je leeft richting de ander. Met al je angsten, kwetsbaarheden, uitbundigheden, stralende pracht, kracht en afhankelijkheid. Alles.

Een mooie methode om hierin te oefenen volgens Adyashanti is de ‘inquiry’. Maar daar volgt nog wel eens een aparte blog over.

Samengevat

Hoe dan ook mijn ervaring is dat je je vrijheid en geluk kunt vergroten door: geen indruk te maken, de ander vrij te laten in zijn denken over jou en absoluut eerlijk te zijn.

Succes!

 

Leven als oefening in overgave

Moodboard. Ik heb duidelijk zin in het komende jaar!

Een sabbatical van twee jaar

Op 1 juli 2016 startte ik mijn sabbatical. De planning is dat deze duurt tot juli 2018. Ik ben dus op een kwart.

Ik koos een tweejarige sabbatical, omdat het een tijdsspanne betreft die voor mij totaal niet te overzien is. Hierdoor kan ik werkelijk niet bedenken wat ik in die tijd of na die tijd ‘voor nuttigs ga doen’. Het is dus een dwingende situatie om werkelijk los te komen van het bedachte en geplande leven. Een situatie waarin ik het levensexperiment van  ‘niet-weten’, onzekerheid, overgave en het volgen van het hart ten volle kan beoefenen. En wie weet stop ik daar nooit meer mee.

Stoppen was het lastigste proces

Een ieder die mij een beetje kent, vermoedt waarschijnlijk dat het voor mij geen eenvoudig proces was om te stoppen. Werken als ‘succesvolle ZZP-er’ gaf mij het gevoel iets goeds te kunnen doen voor de mensen met wie ik werkte, het gaf mij (financiële) zekerheid, succesbeleving, status en onafhankelijkheid. Maar ook was er de  stress, controledrang en ervaring van zinloosheid. Blijkbaar is het voor het voor ervaren van zingeving essentieel om ieder moment uit het hart te kunnen (be)leven. En als de zingeving verdwijnt is er eigenlijk geen keuze meer, stoppen werd een noodzaak. Als ik terugkijk ben ik eigenlijk al 7 jaar aan het vertragen en langzaam aan het toegroeien naar het stoppen. En hoe eng het ook is, het leven is mij te dierbaar om het in zinloosheid door te brengen. Toen ik eenmaal het besluit had genomen om te stoppen, kon de overgave starten. En de nieuwsgierigheid naar welke deuren zich zullen openen.

Een staat van niet weten

Dus heb ik mij bewust over gegeven aan een staat van niet weten.

Een staat van niet weten wat nu precies mijn identiteit is als ik niet iets ‘gedefinieerds’ doe. Aan niet weten wat mijn waarde is voor de ander als ik ‘alleen maar (afhankelijk) ben’. Een staat van niet weten of ik financieel nieuwe kansen zal krijgen. Van niet weten of ik mijzelf op deze manier als ‘succesvol’ zal kunnen ervaren. Aan werkelijk niet weten hoe het leven zich zal ontvouwen. Diep van binnen wist ik natuurlijk altijd al dat we dat allemaal nooit weten. Maar dagelijkse patronen, activiteiten en werk leveren prachtige grond structuren waarmee we de schijnzekerheid van weten en controle in stand houden.

Ruimte

En wat een ruimte ontstaat er als je stopt met iets dat niet meer bij je past!

De invulling van deze ruimte is tot nu toe boven verwachting mooi. Ik heb van de zomer de Pyreneeën van west naar oost – deels alleen – doorlopen, heb een nieuwe website en Facebook pagina voor Onesta gemaakt, ben gestart met het creatieve proces van bloggen, heb een eerste retraite gegeven, heb uitbundig gefeest met de lieve mensen om me heen en heb prachtige gesprekken gevoerd en ontmoetingen gehad. Het leven ontvouwt zich als een waardevol, verbindend, feestelijk en diep betekenisgevend proces.

Honger naar meer

In de ruimte en ervaring ontstaat ook een honger naar meer. Een honger naar verdere verdieping en groei in persoons-overstijgende zin in plaats van groei in sociaal-psychologische zin . Noem het een honger naar verdere spirituele groei. Maar zoals voor alles, ligt ook hiervoor de toegangspoort in mijzelf. Ik vermoed dat onvoorwaardelijke zelfacceptatie de sleutel is tot het kunnen ervaren van diepe persoons-overstijgende zingeving. De voorproefjes die ik daarvan had, smaken uitstekend! Als ik me in zelfacceptatie bevind, kan ik namelijk met betekenisgeving in het moment bewust aanwezig zijn. En dus kan ik me volledig verbinden met een ieder die dan in mijn bewustzijn is en doet synchroniciteit zich voor. De ervaring hiervan is persoons-overstijgend.

Oefentuinen

En om verder te kunnen experimenteren met volledige overgave aan het leven, is er behoefte aan oefentuinen.

Van mijn lief kreeg ik een jaartraining bij de Vrouwenvallei cadeau . Een training vol methoden waarvan de namen de weerstand in mij deden oplaaien. Shaktidans, venusyoga, jade ei, qi belly. Niet echt dagelijkse kost voor mij en mijn over ontwikkelde denk- en planvermogen. Echter, de training is wel gekoppeld aan bewustzijnsgroei en het in de wereld zetten van concrete zaken. En die combinatie van werken met vrouwelijke én mannelijke aspecten, sprak me zeer aan.

Plan van je verlangen

Dus verscheen ik afgelopen vrijdag met dertien andere vrouwen aan de start van deze jaartraining. We werden drie dagen intensief aan het werk gezet om het zelf bewustzijn in contact te vergroten, zodat keuzemogelijkheden in iedere (sociale) situatie toenemen.

Daarnaast werden we gericht in contact gebracht met ons diepste verlangen. Een mooi boek dat bij dit proces ondersteunt is ‘Het plan van je verlangen’. Het is fijn om intensief aan de slag te zijn met verschillende werkvormen en om al het ervaren ook om te zetten in concrete focus voor dit jaar. Meditaties, zelfonderzoek (inquiry)qi gong, bewegen op muziek en ademhalingsoefeningen komen aan de orde. We verbinden ons op verschillende lagen met onze diepste verlangens door ze op veel verschillende manieren te spuien. We spreken ze uit, laten ze klinken, geven ze vorm, doorvoelen ze volledig en laten ze tot maken ze zichtbaar in een ‘moodboard’ (zie hierboven). Na drie dagen voel ik me hecht verbonden met het verlangen om mijn ongebegrensde liefdevolheid bewust verder in de wereld te zetten.  Ik ben dankbaar voor de ruimte die deze vrouwen mij laten ervaren en het is mooi om te voelen hoe er in openheid en in verbinding geleefd en geleerd wordt.

Er komen nog andere oefentuinen bij dit jaar. De tantra-retraites die we dit jaar gaan doen, de onbegrensde liefdevolle relaties in mijn leven en allerlei vormen die ik nu nog niet kan bedenken, maar die zich  hoogstwaarschijnlijk zullen gaan manifesteren. Wie weet wat de intentie ‘onbegrensd en liefdevol aanwezig zijn’ gaat brengen. Ik kijk reikhalzend uit naar het komende jaar.

 Zelfacceptatie is alles

Zelfacceptatie is alles. Zo simpel en complex lijkt het me nu na dit intensieve weekend te zijn. Ik voelde zaterdagavond al hoe de veranderingen in mijn houding tot mijn ‘zijn’ zichtbaar worden in de flow van de blote voeten dans bij Nataraj. Het voelt plotseling heel eenvoudig om ‘te zijn’. En dat verandert alles.

Ik zie ernaar uit om dit onbegrensd liefdevol kijken naar mijzelf als normale staat van zijn te gaan ervaren. Zodat ik ook onbegrensd liefdevol kan zorgen voor mijzelf en uit de band springen. En zodat ik onbegrensd liefdevol kan zijn naar de mensen om me heen. En naar de wereld om me heen. Er is immers geen grens meer in het onbegrensd zijn en daar wordt alles een beetje beter van.

En dan vanuit die houding coachen, retraites geven en… wat zich dan ook aandient. Ik heb nú al zin om dit met iedereen (die er op zit te wachten :-)) te delen! Gelukkig nieuwjaar!

Let’s dance!

Dansen in Club Lite
Dansen in Club Lite

Dansen!

Regelmatig is er voor mij slechts één manier om opgedane spanningen op fysiek, sociaal en emotioneel niveau volledig los te laten, namelijk door te bewegen. Denken, analyseren, reflecteren en praten zijn allemaal prachtig, maar niet altijd toereikend om weer in een volledig ontspannen zijnstoestand te kunnen komen. Het totale systeem moet de ruimte krijgen om zich op wat voor manier dan ook helemaal uit te leven. Soms werkt het om een berg te beklimmen, soms biedt hardlopen uitkomst, maar soms moet er gewoon gedanst worden!

Dus heb ik gisterenavond (Iradium) en vanmorgen (Ecstatic dance) lekker op blote voeten gedanst in mijn favoriete club van Amsterdam: Club Lite. En beide keren werd ik meegenomen op een reis.

Op reis in Club Lite

Gisteravond reisde ik op strakke – bijna techno – beats, via melodieuze en zweverige bruggen – die zich soms in hogere sferen lijken te bevinden – naar hoogtepunten in de drops en in de diepe baslijnen. De muziek heeft vele lagen waardoor bewegingen in geïsoleerde lichaamsdelen als vanzelf lijken te ontstaan. Bewegingen die vloeiend naar de andere delen overgaan.

Er zijn meerdere momenten dat ik mijzelf bewust werd als liefdevolle observator van de beweging die met de muziek door mij heen stroomt. Het lijf beweegt zoals het nooit eerder bewogen heeft en nooit meer zal bewegen. Het lijf wordt bewogen en ik heb niet het idee dat ik daar de leidende hand in heb. Iets beweegt mij en met dat bewegen ontstaat een ultiem gevoel van vrijheid, geluk en ontspanning. Na een paar uur is de energie op en met grote dank aan de DJ rijden we richting bed.

Als we om half tien wakker worden, is de eerste vraag: ‘Zullen we naar Ecstatic Dance gaan?’. Blijkbaar zijn we nog niet uitgedanst. ‘Iets’ moet nog geuit worden. En we gaan. De eerste klanken van DJ Martyn nodigen uit tot meditatieve vloeiende bewegingen en een naar binnen gekeerde sfeer bij de dansers die hier op zondagmorgen in stilte de zaal en de muziek delen. Maar Martyn is een meester in het opbouwen en de muziek daagt ons langzaam maar zeker uit tot het zoeken naar contact en een afgestemd samen dansen. Om ons uiteindelijk te leiden naar een extatisch dansende menigte die zich spontaan uit in oerkreten, in native American-achtige zangklanken en in breed lachende stralende gezichten die de bevrijding van het dansen weerspiegelen.

Wat er bevrijd wordt? Ik weet het niet. Maar het brengt niets dan goeds en de rust in mij is wedergekeerd.

Gezonde overgave

Koortsig brandend haardvuur
Vol overgave koortsig voor het haardvuur

Ziek is sneu?

Ik was het bijna vergeten: dat je lichaam je soms goed kan laten merken dat een virus er zijn eigen ding mee wil doen.

De gloeiende wangen worden in eerste instantie beschouwd als een gevolg van mijn zonnig bergverblijf, maar de rillingen over mijn rug vertellen mij dat hier iets anders aan de hand is. De gezichten om mij heen reflecteren dat ik me in een betreurenswaardige positie bevind, ‘ik ben ziek’ en men heeft met mij te doen.

Maar hoe sneu is het nu eigenlijk?

Goed bezig met ziek zijn

Ik ga vroeg naar bed, en neem bij uitzondering paracetamol. Binnen de kortste keren slaap ik en kan mijn afweersysteem zijn werk doen. Als ik rond drieën wakker wordt is het duidelijk dat de koorts in volle hevigheid terug is, vergezeld van hoofdpijn. ‘Goed bezig!’, denk ik. Slapen lijkt me nu de beste bewustzijnstoestand, dus ik neem nog wat paracetamol om de slaap weer te kunnen vatten. Als ik om half tien – extreem laat voor mijn doen – wakker wordt, voel ik me eigenlijk wel prima.

Een beetje rustig aan doen. Vandaag niet sporten of wandelen, maar rustige klusjes in huis, fijne gesprekken en goed voor mezelf zorgen. Rond half drie komen de koude rillingen weer terug.  Ik breng nog even een vriendin naar het station en nestel mij voor de haard. De honden komen af een toe een aai halen, deze blog rolt uit mijn vingers en de warmtestraling haalt het ongemak uit de koorts. Ik kan niet veel meer doen dan zo een beetje voor het haardvuur hangen, maar wat wil je nog meer?

Ik voel me dankbaar dat mijn wezen precies weet wat het moet doen om ervoor te zorgen dat het gezonde dynamische evenwicht waar ik normaal uit besta weer kan ontstaan. Ik juich de onderdelen van het immuunsysteem vanaf de zijlijn toe en geef me over aan hun expertise. Ook voel ik me dankbaar voor de ruimte die ik in mijn leven heb gecreëerd, zodat ik moeiteloos de rust kan nemen waar nu om gevraagd wordt. Oftewel: ik geef me over aan de situatie en er ontstaat een mooie dag.

Ik ervaar het als een bevestiging dat het ook onder deze omstandigheden zo werkt: overgave aan dat wat er is, brengt geluk.

Gewoon beginnen!

just-start
Beginnen met typen en zien wat er gebeurt

Kyle Cease: Just start

Zojuist zapte ik wat rond op de site van Kyle Cease. Een van de video’s (Just start) gaat over handelen vanuit je eigen creativiteit versus handelen om de gedachten van anderen te kunnen controleren.  Dus ongecensureerd te laten stromen wat er op dit moment is vanuit de intentie iets moois te geven en te zien wat er dan komt en dat te accepteren als hetgeen dat er op dat moment moet zijn.

Ik had een totaal andere paragraaf getypt! Maar op wonderlijke wijze wiste WordPress dat zomaar en kan ik het nu niet meer terughalen. Blijkbaar was dat niet wat er op dat moment moest staan, dus staat dit er nu.

En nu ondervind ik wat het is om gewoon maar te typen en te zien wat er komt. Een overgave aan het moment en een behoefte om mijn boodschap (welke boodschap?) te delen met die paar mensen die de moeite nemen om mijn blog te lezen en voldoende interesse in mij hebben om geïnteresseerd te zijn in de gedachtenprocessen die in mij leven. Een fijn handjevol. Misschien twee handjes. Maar wat voor handjes! Ik voel de dankbaarheid door me heen stromen voor deze mensen die bereid zijn me te spiegelen zonder (al te negatief :-)) oordeel. Die gewoon kunnen denken: ‘Leuk dat ze dit doet!’ en er verder het hunne van denken over nut of onnut ervan.

Discipline en overgave

Maar de discipline van het schrijven, het overgeven aan het creatieve proces, het naar buiten laten stromen van mijn gedachten zonder oordeel en zonder behoefte aan een positief oordeel van de lezer, helpen me verder om te leven vanuit de creativiteit die diep in mij is, zoals die in iedereen aanwezig is. Het helpt mij om het leven ten volle te leven en niet alleen vanuit aangeleerde patronen en angst voor wat de ander zal denken van me. Wat heerlijk om dat te kunnen doen! Want het leven is zo veel complexer dan het voldoen aan al die interne regeltjes en zo veel voller.

En nu denk ik aan de retraite die we gaan doen: misschien moeten we niet te veel voorbereiden. Maar – door meditatie en ontspanning – zorgen dat we in contact staan met dat in de diepte van ons dat we willen delen en er op vertrouwen dat we voldoende te geven hebben.

En nu stop ik, want ‘het’ stopt.

(G)een jachtig bestaan

jachtseizoen
Jachtig genieten

De jacht dient zich aan

Het jachtseizoen is duidelijk geopend in Samoëns. En hoewel ik mij verre van een jachtig bestaan houd, drong de jacht zich vandaag in verschillende vormen aan mij op. Zo trof ik een poes die net zijn prooi oppeuzelde en rustende jagers die de mist nog wat verdichtten middels een sigaretje nu zij toch nog niets in het vizier hebben. Zij stuurden de hond eropuit om de beoogde buit te lokaliseren. En terwijl ik een steile helling beklim via een smal bospad komt mij de hond tegemoet wiens neus continu exact een halve centimeter van de oneffen grond verwijderd is. De geoefende precisie is bewonderenswaardig. De knaloranje halsband verraadt hem als onderdeel van de jachtpartij. De meest actieve deelnemer die ik tot nu toe spotte.

Kwispelend en vriendelijk kijkt hij me aan. Automatisch gaat mijn hand ter begroeting naar zijn snuit. Hij neemt zowaar even pauze van zijn taak en er volgt een zachtmoedige wederzijdse begroeting. Hij heeft het zichtbaar naar zijn zin: kwispelende staart, helder ogen, oren gespitst. En na een kort moment vervolgt hij op een drafje zijn tocht. Ondanks alles heeft ook hij geen jachtig bestaan.

Gemengde gevoelens en bewust besluit

Gemengde gevoelens vliegen door mij heen. Gedeelde blijdschap met de hond en zijn fijne taak, verdriet voor het wild dat hij gaat vinden, begrip en onbegrip voor de jagers die doen wat wij mensen al sinds mensenheugenis doen, vrees voor kogels in mijn kleding waarin geen oranje voorkomt.

En terwijl ik de hond en de jagers in gedachten een prachtige jacht zonder buit toewens, kan ik in een vlaag van volkomen vrede alle tegenstrijdigheden tegelijkertijd omarmen. Dit is hoe het leven is. Hier, op dit moment. En alles is goed, wat er ook moge gebeuren.

Het knallen van de geweren doet me wel opnieuw bewust besluiten dat ik in míjn leven levens-bevorderend wil zijn en ik wens het hert dat ik later hoor wegschieten een gezond en vredig leven toe.

Een druilerige dag die uitdaagt tot stralen: kiezen tussen liefde en angst

samoens-in-herfskleuren
Samoëns’ verscholen herfstkleuren

Stralende schoonheid verborgen in mist

De in herfstkleuren getooide bergen van Samoëns gaan schuil achter regen en mist. Een uitgelezen moment om te starten met deze blog en de voorgenomen bergwandeling uit te stellen naar een zonniger moment.

Flinke aandacht dus voor de mentale dimensie.

Want (eindelijk) lijk ik het echt durven: ieder bewust moment zet ik in de wereld wat voor mij belangrijk is. En belangrijk noem ik dan overgave aan ‘wat is’ en leven vanuit het hart.

Ieder ‘bewust’ moment, zeg ik, want op onbewuste momenten kan ik nog fijn terugvallen in aangeleerde gedragspatronen die weinig te maken hebben met overgave en liefde en alles met controledrang en angst. Al schrijvende aan deze blog overvalt mij regelmatig de wens om mij samen met de bergen weer te verschuilen achter de sluiers van de lucht en onzichtbaar mooi te gaan zitten zijn.

Vrij stralen en verbinden

Maar er is ook die drang om te voorschijn te komen, te stralen en te schijnen. Want hoe is het mogelijk om in de mist verder te groeien naar een vrij, verbonden en stralend leven?

Deze innerlijke onrust tussen de wens tot verschuilen en stralen wordt gevoed door met radicale eerlijkheid te kijken naar wat er in mij leeft. Wat leeft er in mij vanuit het perspectief van overgave en liefde en wat houdt me tegen uit controledrang en angst? Deze vraag stel ik in iedere situatie waarin ik spanning ervaar. De antwoorden op de vraag leiden tot verder zelfinzicht en tot het maken van bewuste keuzes.

Deze blog is voor mij van belang om verder uit de mist te komen. Om door mijn ervaringen en dilemma’s concreet te beschrijven en te spiegelen aan mezelf en anderen tot dieper inzicht te komen. En daar mag iedereen dus van vinden wat hij wil. Zo, dat was het antwoord op: ‘Wat leeft er in mij vanuit overgave en liefde?’

De angstige kant voorziet verdriet door verwerping van lezers en neigt daarom naar zelfverwerping…

Maar goed: je leest dit blog nu, dus ik heb de overgave en liefde laten overwinnen! Dat er nog vele blogs mogen volgen.

Zie de recente berichten voor meer blogs.