Categoriearchief: Verbinding

Het nut van tienerhelden

George Michael

George Michael is op 53-jarige leeftijd overleden. Zijn overlijden doet me realiseren dat er in mijn tienerjaren drie artiesten waren die me precies op het juiste moment iets boden, me raakten en troosten. Alle drie zijn ze niet langer van deze wereld. Dat overdenkend, realiseer ik me dat zij mij als tiener in contact brachten met een potentiële wereld in mij. Met verlangens, intenties, diepe realisaties, die nog onvoldoende bewust waren om op rationele wijze herkend te worden. Maar op gevoelsniveau werden ze aangeraakt. Een eerste prille kennismaking. Het zou nog vele jaren duren voordat ze tot volle wasdom zouden komen. Als tiener kon ik via hen even – als door een sleutelgat – het potentieel van mijn innerlijke landschap aanschouwen.

Hoop

Mijn eerste held was Patrick Swayze in de film Dirty dancing toen ik 15 was. Ik kan me een middag herinneren waarin een vriendin en ik de film drie keer achter elkaar keken. We konden hele delen van de tekst mee spreken. Het eenvoudige verhaal van het tienermeisje dat uit haar hoekje gehaald werd om te stralen was onweerstaanbaar in mijn sombere tienerhoekje. Het was voor mij onmogelijk om me zelf te redden op dat moment en de behoefte aan een held die mijn mogelijkheden zou zien en zou laten stralen was groot. Ik realiseerde me in 2009 wat een troost deze film voor me geweest is. Het nieuws dat Patrick Swayze op 57-jarige leeftijd overleden was, riep intense herinneringen van ruim twintig jaar eerder op.

(H)erkenning

Net iets later was het Queen met de gepassioneerde zang van Freddy Mercury die me raakte. Ik kan me nog een scène in Rome voor de geest halen. 16 jaar denk ik, op schoolreis. Met mijn walkman op mijn hoofd staarde ik uit het raam van het aftandse jeugdhotel, waar de kaiserbrötchen zo hard waren dat een klasgenoot er een tand op brak. De drukke stad met honderden scootertjes trok onder mij aan me voorbij. De stad, het programma van de schoolreis, de mensen uit mijn klas; ze leken een realiteit uit een andere wereld. ‘Another one bites the dust’ klonk de afgemeten stem van Freddy. Het competitieve, eindigende en zinloze element dat ik zo op een afstandje in het leven ervaarde werd door de tekst en zijn stem volledig erkend. Het bood troost: alsof er in ieder geval íemand was die me begreep en mijn wereld kende. En dat loste dan weer een stukje eenzaamheid op.

En dan een paar jaar later ‘the show must go on’. Het nummer dat een jaar voor Freddy’s overlijden opgenomen werd. Het nummer spoorde me aan door te gaan met mijn persoonlijke show als ik dacht dat ik ‘vast zat’.

En dan dat kleine stukje geweldige maar vreemde tekst er in: ‘My soul is painted like the wings of butterflies. Fairy tales of yesterday will grow but never die. I can fly, my friends.’ Kippenvel en balsem voor mijn ziel aan het eind van mijn tienerjaren. Frustrerend ook, dat Radio Veronica altijd dit stukje uit het nummer knipte om het te verkorten. Hij was pas 45 toen hij in 1991 overleed.

Zaden voor later geïntegreerde wijsheid

En dan nu George Michael. Mijn derde en laatste jeugdartiest. Ik begon hem eigenlijk pas goed te vinden na Wham!. Toen hij zijn CD ‘Faith’ en daarna ‘Listen without prejudice’ uitbracht. En dan met name het laatste nummer, waar een dierbare vriend me laatst weer op wees: “Waiting (Reprise)”. 

Well there ain’t no point in moving on, until you’ve got somewhere to go
And the road that i have walked upon,
well it filled my pockets and emptied out my soul.
All those insecurities that have held me down for so long
I can’t say i’ve found a cure for these
But at least i know them, so they’re not so strong.
You look for your dreams in heaven
But what the hell are you supposed to do
When they come true?

Een pleidooi voor het stellen van doelen in en niet buiten jezelf en je bewust zijn van je eigen onzekerheden. Hoewel ik het belang hiervan (h)erkende op mijn achttiende, heeft het me nog heel wat jaren gekost om dit ten diepste te integreren in mijn eigen leven.

Dankbaar en een laatste les

Ik ben dankbaar voor het talent dat ze op zo’n eigen wijze in de wereld manifesteerden. Uiteraard zag ik slechts mijn beeld van hen. Een beeld dat me op dat moment liet ervaren wat nodig was.

Wat me er nu nog in raakt, is dat hun succes mijn inspiratie was, maar (deels) hun ondergang. Dat zet mij aan om het eigen talent op unieke wijze in de wereld te zetten. En op een authentieke wijze, zodat de ‘grond onder de voeten’ voelbaar blijft.

 

Levens(ver)houding

2/3 van het leven is onzichtbaar (bron: micropia.nl)
Tweederde van het leven en de halve biomassa op deze planeet  is onzichtbaar (bron: micropia.nl)

Horizontale verhouding tot leven

Op donderdag 1 december 2016 ging ik naar de conferentie: “Naar een nieuwe verhouding tussen mens en natuur”, van de stichting Waardenwerk. Hoofdsprekers waren Frans de Waal, Norbert Peeters en Harry Kunneman.

Ik werd wel vrolijk van de boodschap die de drie wetenschappers ons op geheel eigen wijze brachten: wij staan qua cognitie* niet boven aan een ladder met de rest van de levende wezens onder ons, maar verhouden ons veel meer horizontaal ten opzichte van andere diersoorten, planten en microben (wezens die te klein zijn om met het blote oog te zien).

Frans de Waal

Ten eerste was daar Frans de Waal die geen doekjes wond om twee zaken:

  1. Wij ervaren dieren alleen als ‘intelligent’ – wat dat ook moge zijn – als ze goed zijn in dezelfde dingen als waar wij goed in zijn. Het gaat dan om zaken als bewustzijn of het beheersen van (gesproken) taal. Dat een vleermuis subliem is in echolocatie en een hond een geurspoor kan volgen dat wij niet eens kunnen waarnemen, vinden we eigenlijk niet zo interessant, laat staan dat we dat ‘intelligent’ noemen.
  2. Vaak blijken dieren ook heel goed te zijn in dingen die ons ‘typisch menselijk’ lijken. Ik heb wat linkjes opgenomen naar een paar prachtige filmpjes die het zelfbewustzijn van een olifant en een dolfijn met behulp van een spiegel tonen. Ook mooi om te zien is het sublieme (bovenmenselijke) geheugen van een chimpansee en het  probleemoplossend vermogen van een kraai.

Ongemakkelijk

Zo’n diep besef van het ‘briljant anders-zijn’ en ook zo ‘gelijk-zijn’ van dieren aan de mens, laat mij hen ervaren als directe soortgenoten. Zeer verbindend!

En als ik dan zo een beetje op youtube aan het zoeken ben naar andere filmpjes waarin de gelijkheid van dieren zichtbaar wordt, laten de hartverscheurende filmpjes van olifanten die na lange tijd bevrijd zijn of elkaar na 20 jaar weer zien de tranen en compassie stromen. Ik herinner me ook weer een aapje dat ik ooit zag in Tanzania, alleen in een kooi van 2 m2, die daar alleen maar heen en weer liep. We gaan over het algemeen niet zo aardig om met dieren, al is het maar dat veel mensen elke dag een stukje dier op het menu hebben staan.

Ik schat in dat veel mensen dit ergens (on)bewust beseffen. Dat verklaart misschien waarom veel mensen zich – volgens Frans de Waal – ongemakkelijk voelen bij het aantonen dat dieren anders, maar vaak ook gelijk of zelfs beter zijn in cognitieve taken dan de mens.

Norbert Peeters

De tweede spreker – Norbert Peeters – praat over de intelligente wortels van planten, die zich door allerlei krachten naar eten, drinken en naar beneden laten leiden, terwijl gifstoffen ontlopen worden en samenwerkingen met familieleden optreden onder de grond. Ook planten, bomen en schimmels vormen nauw samenwerkende netwerken met elkaar.

Ook intrigerend was een proef met een ‘kruidje roer me niet’ plantje (mimosa) dat aantoont dat dit plantje een lange termijn geheugen heeft. De hypothese is dat er wellicht een chemisch of hormonaal soort geheugen in planten bestaat, waarvoor geen zenuwstelsel nodig is. Wie weet werkt dit ook zo bij de mens. Daar spreken we tegenwoordig ook wel over ‘celgeheugen’ terwijl niet duidelijk is, waardoor dat precies gevormd wordt. Aldus gevraagd aan Norbert Peeters, gaf hij aan dat het mogelijk is dat een zelfde soort systeem in planten en mensen werkzaam is, maar dat we dat gewoonweg nog niet weten. Ik ben benieuwd wat voor inzichten toekomstig onderzoek brengt.

En wat te denken van een proef die aantoont dat dit zelfde plantje elektrische signalen doorgeeft als er een blaadje verbrand wordt. Dus elektrische signalen, zonder zenuwstelsel! Ik hoop maar dat het plantje zich er niet bewust van is en dus geen ‘pijn’ ervaart.

Harry Kunneman

Harry Kunneman – de derde spreker – beschrijft een wereld van microben die ik voorheen niet kende.

En dat terwijl we zoveel bacteriën in ons lichaam hebben (denk aan de darmflora). En iedere cel van ons lichaam heeft een ‘energiecentrale’: de mitochondrion. Mitochondria waren oorspronkelijk vrij levende bacteriën die al in een vroeg stadium in de evolutie intracellulair gingen leven in symbiose met hun gastheer. Ze zijn gespecialiseerd in energiehuishouding van de cel.

Microben zijn over het algemeen de organismen die we met man en macht bestrijden met antibiotica en agressieve schoonmaakmiddelen. Eigenlijk bevinden we ons op voet van oorlog met deze organismen als ze ons dwars zitten.

Een paar ontzagwekkende feiten (zie deze geweldige website over microben):

  • ze leven al 3,5 miljard jaar op Aarde
  • de meer dan 100 miljoen soorten vormen de grootste (onzichtbare) biomassa op onze planeet en
  • ze eten bijna alles, zelfs metalen, zuren, aardolie en aardgas .
  • Verder kunnen ze elkaars DNA soms vrij gemakkelijk bereiken, waardoor ze onder selectiedruk snel tot nieuwe oplossingen komen. Een goed voorbeeld van deze snelle evolutie is bijvoorbeeld de ‘ziekenhuis-bacterie’ die resistent is geworden tegen verschillende soorten antibiotica.

Ik vind het hele verhaal eigenlijk wel hoopgevend. Als het ons als mensen niet lukt om onze eigen leefomgeving leefbaar te houden – wat ik overigens niet verwacht – dan zullen er met ons vele diersoorten ten onder gaan. Maar dat het leven in een andere vorm nog miljarden jaren door gaat, daar twijfel ik niet meer aan nu ik wat meer weet van de microben.

Besef

Voor mij was het een middag waarin het besef van de enorme complexiteit, samenhang én onverwoestbaarheid van het Leven weer dieper doordrong. Wat mooi toch om daar bewust deel van uit te mogen maken en om daar vanuit mijn eigen zorgzaamheid mee om te mogen gaan.
Leven het Leven!

 

* Cognitie is een breed begrip en kan staan voor kennis, denkvermogen, het vermogen om dingen te leren, onthouden en uitwisselen van kennis, et cetera. Vaak wordt met cognitie het vermogen om kennis op te nemen en te verwerken bedoeld. Maar ook waarnemen, denken, taal, bewustzijn, geheugen, aandacht en concentratie vallen er onder. Het wordt vaak gekoppeld aan intelligentie.

Liefdevolle relaties als spiegels

Zuivere spiegel?
Reflecteren in een zuivere spiegel?

Reflecteren in liefdevolle relaties

De afgelopen dagen heb ik weer mogen genieten van het beste dat liefdevolle relaties te bieden hebben.
Wat dat is?
Liefdevolle relaties leveren de  zuiverste, scherpste en meest liefdevolle projecties van wat ik zelf in de wereld zet.

Iedere actie van mij leidt tot een effect bij deze mensen die mij zo dierbaar zijn. En dat effect wordt op transparante, eerlijke en onmiskenbare wijze aan mij geretourneerd. De reciprociteit in dit proces mag ook worden erkend: ook ik mag al hun pracht, kracht en complexiteit weerspiegelen. En zo ontgroeien we samen blinde vlekken, subtiele angsten en onzekerheden.
Wat een volle dagen, in de zin van waardevol, liefdevol en betekenisvol.

Alles wordt zichtbaar

Mij viel dit keer op dat gedragingen die ik in andere sociale relaties nauwelijks vertoon, ten volle aan de orde kwamen in het contact met deze naasten.

Ineens hoorde ik mijzelf in grote kwetsbaarheid en emotie uiten hoe belangrijk hij voor me is en de reflectie toonde me mijn significantie voor hem. Ik uitte mijn tederheid naar haar en grote genegenheid viel mij vervolgens ten deel. ’s Avonds was ik een rots in zijn branding en de dag erna vormde hij mijn steun en toeverlaat.
Wat een rijkdom.

Maar ook bevond ik me plotseling in een intense confrontatie over mijn levenshouding ten opzichte van de levenshouding van die lieve vriendin die ik al te lang niet in levende lijve ontmoet had en waarvan ik wéét dat ze prachtig in het leven staat. De vonken vervlogen bij de brownie. Haar krachtige zijnswijze gaf mij de ruimte om krachtig te zijn. We spiegelen elkaar met grote intensiteit. En mijn schaamtevolle terugblik leert me dat meer compassie van mijn zijde een passender kompas vormt.
Wat een les.

En gedurende de dagen zie ik hoe wij allen met groot plezier en soms wat ongemak ons spiegelend vermogen laten werken, zodat we met elkaar weer verder groeien.

En daar voel ik weer die oneindige dankbaarheid richting al die mensen om mij heen, die mij helpen om dit leven in zijn volle breedte te beleven en om steeds minder momenten verloren te laten gaan in onbewustheid.

Inspirerend nieuws

's Werelds beste nieuws werkt inspirerend
’s Werelds beste nieuws

Inspirerend nieuws dat er toe doet

Op een dag als vandaag voel ik me geroepen om me te richten op de zaken die er voor mij werkelijk toe doen en om mediabronnen op te zoeken die bereid zijn de huidige wereldsituatie op een alternatieve manier te belichten.

Dat leidde vandaag tot een aantal prachtige persoonlijke contacten en tot de ontdekking van de website: Worlds Best News. Een website die op een rij zet welke mooie ontwikkelingen er in de wereld zijn. Kijk vooral eens naar de pagina’s onder ‘al bereikt’.

Een aantal van de daar gepresenteerde feiten sluiten aan op wat ik al eerder had gelezen in de dikke pil van Steven Pinker: The Better Angels of Our Nature: Why Violence Has Declined. Hij heeft daar ook een lekker toegankelijke youtube presentatie over gegeven.

Kijk, dat vind ik nou een fijne  focus voor vandaag.
Ik wens je veel positieve inspiratie toe!

 

 

 

Eenvoudig geluk

topsalade
Een topsalade leidt soms tot eenvoudig geluk

Eenvoudig geluk

Soms is het zo eenvoudig om je helemaal tevreden te voelen. Als ik daar op reflecteer dan zie ik dat het altijd weer met een balans op de 4 dimensies te maken heeft.

Vandaag begon het voor mij met wakker worden zonder wekker. Uitgerust aan het ontbijt en dan een webinar volgen waar ik in uitgedaagd wordt om eens verder na te denken over hoe ik de retraites en coaching verder in de markt wil zetten. Dan een stuk hardlopen en met de koude wind in mijn gezicht en deephouse op mijn oren de juist opgedane inspiratie verder laten bezinken.

Ga ik workshops geven? Wat kan ik direct en gratis aanbieden aan mensen waar ze direct wat aan hebben? Hoe laat ik hen dat weten? Ik weet het allemaal nog niet, maar het is fijne materie om te laten sudderen in mijn hoofd, terwijl het lichaam loopt langs de Noorderplassen. Om dan vervolgens thuis een fantastische salade* te maken en te eten en wat fijne mensen die ik lang niet gesproken heb te bellen. Dit alles doorspekt met een overstijgend gevoel van dankbaarheid voor het leven.

En als ik dan naar de inspirerende afspraken kijk die er vandaag en later deze week voor me liggen ontstaat er een lichtvoetig gevoel van geluk in mij.

Wat kan het leven toch eenvoudig fijn zijn.

*Recept

Hier het recept: wat romaine sla en een paar blaadjes spinazie (rauw) klein snijden. Zo ook een kwart komkommer, een flinke tomaat, 2 worteltjes (die van mij kwamen uit eigen tuin maar dat hoeft natuurlijk niet) en een flinke avocado. Verder toegevoegd: 2 gekookte eitjes, een klein stukje geitenkaas (verkruimeld) en zonnebloempitjes. Als verdere smaakmakers: een beetje mayonaise en honing.

Let’s dance!

Dansen in Club Lite
Dansen in Club Lite

Dansen!

Regelmatig is er voor mij slechts één manier om opgedane spanningen op fysiek, sociaal en emotioneel niveau volledig los te laten, namelijk door te bewegen. Denken, analyseren, reflecteren en praten zijn allemaal prachtig, maar niet altijd toereikend om weer in een volledig ontspannen zijnstoestand te kunnen komen. Het totale systeem moet de ruimte krijgen om zich op wat voor manier dan ook helemaal uit te leven. Soms werkt het om een berg te beklimmen, soms biedt hardlopen uitkomst, maar soms moet er gewoon gedanst worden!

Dus heb ik gisterenavond (Iradium) en vanmorgen (Ecstatic dance) lekker op blote voeten gedanst in mijn favoriete club van Amsterdam: Club Lite. En beide keren werd ik meegenomen op een reis.

Op reis in Club Lite

Gisteravond reisde ik op strakke – bijna techno – beats, via melodieuze en zweverige bruggen – die zich soms in hogere sferen lijken te bevinden – naar hoogtepunten in de drops en in de diepe baslijnen. De muziek heeft vele lagen waardoor bewegingen in geïsoleerde lichaamsdelen als vanzelf lijken te ontstaan. Bewegingen die vloeiend naar de andere delen overgaan.

Er zijn meerdere momenten dat ik mijzelf bewust werd als liefdevolle observator van de beweging die met de muziek door mij heen stroomt. Het lijf beweegt zoals het nooit eerder bewogen heeft en nooit meer zal bewegen. Het lijf wordt bewogen en ik heb niet het idee dat ik daar de leidende hand in heb. Iets beweegt mij en met dat bewegen ontstaat een ultiem gevoel van vrijheid, geluk en ontspanning. Na een paar uur is de energie op en met grote dank aan de DJ rijden we richting bed.

Als we om half tien wakker worden, is de eerste vraag: ‘Zullen we naar Ecstatic Dance gaan?’. Blijkbaar zijn we nog niet uitgedanst. ‘Iets’ moet nog geuit worden. En we gaan. De eerste klanken van DJ Martyn nodigen uit tot meditatieve vloeiende bewegingen en een naar binnen gekeerde sfeer bij de dansers die hier op zondagmorgen in stilte de zaal en de muziek delen. Maar Martyn is een meester in het opbouwen en de muziek daagt ons langzaam maar zeker uit tot het zoeken naar contact en een afgestemd samen dansen. Om ons uiteindelijk te leiden naar een extatisch dansende menigte die zich spontaan uit in oerkreten, in native American-achtige zangklanken en in breed lachende stralende gezichten die de bevrijding van het dansen weerspiegelen.

Wat er bevrijd wordt? Ik weet het niet. Maar het brengt niets dan goeds en de rust in mij is wedergekeerd.

Een oud patroon als groeikans

loesje-een-kans

Een oud patroon roept veel op

Oude patronen uit het gezinssysteem werden aangesproken vandaag. Een onschuldig startend telefoongesprek ontaardde in wederzijdse pijnlijke desillusies. Het vraagt grote helderheid van mijn waarnemende geest om niet mee te gaan in de direct ervaren emotionele vraag en om dicht bij mijn eigen waarde(n) te blijven.

Aan de ene kant is er de voelbare vraag om de pijnlijke emotie van de ander op de gebruikelijke manier op te lossen. Niet heel ingewikkeld voor me, dat heb ik immers een leven lang gedaan en daarmee wordt de angel uit de pijnlijke situatie van dit moment gehaald. Maar deze oplossing is niet duurzaam, want uiteindelijk ligt de oplossing niet in mijn handen. De emotie is immers van de ander en niet van mij.

Aan de andere kant is er de door de jaren van bewustzijn opgebouwde autonome zijnswijze die roept om bij mijzelf te blijven. Deze zijnswijze moet een beetje gebogen en verwrongen worden om de oude oplossing te kunnen bieden. De zijnswijze moet dus een beetje geweld worden aangedaan wanneer de gebruikelijke oude oplossing gevolgd wordt. En zij sputtert tegen.

Theorie van positieve desintegratie

Ik plaats het grofweg in het model van positieve desintegratie van Dabrowski dat ik van Lotte van Lith heb mogen leren. Een oud patroon in het systeem op level 1 speelt op in een laagje van mij. Ik ben zo bewust dat ik niet zomaar mee ga in de socialisatie en kom dus in een crisis op dit gebied terecht. Ik ken mijn eigen waarden op dit gebied, en wil de crisis daarom ontstijgen door volgens mijn eigen diepste waarden te handelen.

Een ieder is verantwoordelijk voor zijn of haar eigen emoties en ik hoef daar niets mee. Maar… tijdens de crisis switch ik van stijl met als uitersten een puberachtige boze stijl van verzet tegen het zich voordoende conflict, tot een begripvolle meta-participant die in vrede haar eigen waarden kenbaar wil maken en met compassie de ruimte aan de ander wil geven zonder er in mee te gaan. Ook schuld en schaamte geven acte de présence; waarom werk ik nu niet gewoon een beetje mee en ben ik niet wat aardiger voor de ander?

Ik switch en draai en woel door de kluwen van emoties en kan het geheel – vanuit andere laagjes binnen mij – ook af en toe nog van een afstand bekijken. De emoties laat ik stromen; de verscheurdheid, de boosheid, het verdriet, het verlies van een beeld van hoe die relatie is en de verwarring.

Helderheid en compassie

En al voelende en analyserende – met ook dank aan een liefdevol luisterend oor en het schrijven – ontstaat er helderheid.

Oude patronen zijn er, kunnen tot verwarrende momenten leiden en gaan weer voorbij. Zij zijn strenge leermeesters die in ieder persoonlijkheidslaagje weer een mogelijkheid tot persoonlijke groei kunnen bieden. De interne crisis is bezworen. Ik mag van mijzelf bij mijn innerlijke waarden blijven ook als de ander dat misschien niet heel fijn vindt.

Ik ontwikkelde zelfacceptatie in deze situatie. En daarmee is er ook weer de acceptatie van de ander en van het oude patroon. Dit heeft als  gevolg dat ik nu zeker weet dat ik later weer met compassie bij de ander aanwezig zal kunnen zijn.

Pijnlijke groeimomenten zijn vaak zeer waardevol en eindigen bij een succesvol doorlopen groeitraject – altijd liefdevol.

Wezenlijke verwondering

lammergier-in-de-alpen
Verwondering bij het zien van een lammergier die zweeft bij de Col de Coux in de Franse Alpen

Intentie

Mijn intentie is er bewust van te zijn dat ik leef op de rand van het mysterie en me tegelijkertijd diep te beseffen dat ik er niets van begrijp.

Een dag als vandaag geeft deze intentie verder vorm.

Een hike vol wonderen

Ik heb het voorrecht te kunnen lopen in de Alpen op deze zonnige laatste dag van oktober met liefdevol gezelschap. Al lopend ontmoeten we een wezeltje dat niet bang voor ons is en ons opgericht op de achterpootjes vrolijk aankijkt, grazende paarden die graag komen snuffelen aan het brood met boter, maar het gras en de kruiden eigenlijk beter vinden smaken, een Duits stel van tegen de tachtig dat op een dekentje in de namiddagzon van het uitzicht geniet op 1.800 m hoogte en met wie we in een mengelmoes van talen een prima gesprek kunnen voeren én… een lammergier.

Deze laatste maakt diepe indruk. Zittend in onze t-shirts en op onze truien lunchen we in de zon op een Alpentopje vlak voor de Col de Coux. Plotseling duikt een paar meter voor ons de vogel op die zo groot is dat we er stil van vallen. Zijn spanwijdte lijkt tegen de drie meter. En ik voel me nog kleiner dan ik me op deze top van het Aardse klimmenrek al voelde. Zo’n grote vogel heb ik nog nooit gezien. Hij zweeft langs ons, over ons, cirkelt zo dicht bij dat ik maar hoop dat hij geen kwaad in de zin heeft. Zijn penveren maken een bijna ratelend geluid in de wind. Hij heeft geen haast en laat zich – zoals zijn grootsheid betaamd – dragen door de thermiek.

Zo’n moment van verwondering en schoonheid laat het bestaansmysterie doordringen in het lokale bewustzijn.

Verwondering

Ik richt mij nog eens op het uitzicht, de hemel en aarde die zich aan mij voordoen zijn tegelijkertijd tastbaar en onaanraakbaar. En ik voel mij onderdeel van al het kleine en grote leven dat daarin verschijnt. Als we naar beneden lopen, kleuren de herfstbladeren tot koperen kunstwerken in de bijna ondergaande zon. De wind is gaan liggen en de sfeer is betoverend. Ik sta even stil en zeg met een diepe zucht van totale ontspanning en met mijn armen wijd: ‘Hier begrijp je toch helemaal niets van!’

En ik prijs me gelukkig met dit zijn in totale verwondering.

(G)een jachtig bestaan

jachtseizoen
Jachtig genieten

De jacht dient zich aan

Het jachtseizoen is duidelijk geopend in Samoëns. En hoewel ik mij verre van een jachtig bestaan houd, drong de jacht zich vandaag in verschillende vormen aan mij op. Zo trof ik een poes die net zijn prooi oppeuzelde en rustende jagers die de mist nog wat verdichtten middels een sigaretje nu zij toch nog niets in het vizier hebben. Zij stuurden de hond eropuit om de beoogde buit te lokaliseren. En terwijl ik een steile helling beklim via een smal bospad komt mij de hond tegemoet wiens neus continu exact een halve centimeter van de oneffen grond verwijderd is. De geoefende precisie is bewonderenswaardig. De knaloranje halsband verraadt hem als onderdeel van de jachtpartij. De meest actieve deelnemer die ik tot nu toe spotte.

Kwispelend en vriendelijk kijkt hij me aan. Automatisch gaat mijn hand ter begroeting naar zijn snuit. Hij neemt zowaar even pauze van zijn taak en er volgt een zachtmoedige wederzijdse begroeting. Hij heeft het zichtbaar naar zijn zin: kwispelende staart, helder ogen, oren gespitst. En na een kort moment vervolgt hij op een drafje zijn tocht. Ondanks alles heeft ook hij geen jachtig bestaan.

Gemengde gevoelens en bewust besluit

Gemengde gevoelens vliegen door mij heen. Gedeelde blijdschap met de hond en zijn fijne taak, verdriet voor het wild dat hij gaat vinden, begrip en onbegrip voor de jagers die doen wat wij mensen al sinds mensenheugenis doen, vrees voor kogels in mijn kleding waarin geen oranje voorkomt.

En terwijl ik de hond en de jagers in gedachten een prachtige jacht zonder buit toewens, kan ik in een vlaag van volkomen vrede alle tegenstrijdigheden tegelijkertijd omarmen. Dit is hoe het leven is. Hier, op dit moment. En alles is goed, wat er ook moge gebeuren.

Het knallen van de geweren doet me wel opnieuw bewust besluiten dat ik in míjn leven levens-bevorderend wil zijn en ik wens het hert dat ik later hoor wegschieten een gezond en vredig leven toe.

Stralen in liefde: lessen van een peuter

love-is-enough

Scherper of liefdevoller zien?

‘Ik zie het steeds scherper’, hoor ik mijzelf zeggen tegen een dierbare vriendin die mij al mijn halve leven spiegelt en laat groeien. ‘Al die stille vragen die we aan elkaar stellen in onze relaties. Die onuitgesproken wederzijdse afhankelijkheden gebaseerd op onzekerheden en angsten die onze partners moeten wegnemen.’ Ze hmt begrijpend en zegt me dat het toch fijn is om dat te zien. ‘Maar het lijkt wel of er een stuk menselijkheid uit de relatie verdwijnt als je niet meer automatisch bevestigend reageert. Het geeft namelijk zo’n heerlijk gevoel van verbondenheid als je elkaar precies in de tekorten aanvult. Als je dat niet meer doet, wat blijft er dan over?’ ‘Liefde’, zegt zij wijs en haar ogen dwalen weer even naar haar zieke zoon die nu wat rust lijkt te hebben gevonden in zijn wandelwagen in de middagzon van Samoëns.

Ik weet dat ze gelijk heeft. Het is niet de eerste keer dat die conclusie wordt getrokken uit bovenstaande gedachtengang. Ik ben dankbaar voor haar helderheid en mijmer dat het voor mij misschien gewoon zoeken is naar een nieuwe manier van me verhouden tot mensen nu het automatische bevestingsspel niet meer gespeeld wordt. Wat leg ik terug? Waar ga ik in mee? ‘Hmhm’, klinkt het begrijpend.

Liefde is meer dan genoeg

Bij de supermarkt staat de paar jaar oude Franse Mimi woordeloos stil bij de aanblik van de zoon die na het boodschappen doen weer in de maxicosi wordt gezet. Haar gezicht, nee haar wezen, straalt naar hem. En naar de wereld om haar heen. Hé, een hond! Haar zon schijnt in zijn richting. Hé, een ander mens en de zon draait een stukje verder. Met complete aandacht en liefde kijkt ze geheel vervuld van liefde naar het leven dat zich in vele vormen aan haar voordoet. Een uitstraling die ik anders alleen maar tegen kom op danceparty’s. Zij doet niet mee aan het geven van bevestiging, maar bevestigt met haar zijn alles wat er is. Zo eenvoudig is het. Wanneer heb ik verleerd dat in liefde zijn meer dan genoeg is?