Leven als oefening in overgave

Moodboard. Ik heb duidelijk zin in het komende jaar!

Een sabbatical van twee jaar

Op 1 juli 2016 startte ik mijn sabbatical. De planning is dat deze duurt tot juli 2018. Ik ben dus op een kwart.

Ik koos een tweejarige sabbatical, omdat het een tijdsspanne betreft die voor mij totaal niet te overzien is. Hierdoor kan ik werkelijk niet bedenken wat ik in die tijd of na die tijd ‘voor nuttigs ga doen’. Het is dus een dwingende situatie om werkelijk los te komen van het bedachte en geplande leven. Een situatie waarin ik het levensexperiment van  ‘niet-weten’, onzekerheid, overgave en het volgen van het hart ten volle kan beoefenen. En wie weet stop ik daar nooit meer mee.

Stoppen was het lastigste proces

Een ieder die mij een beetje kent, vermoedt waarschijnlijk dat het voor mij geen eenvoudig proces was om te stoppen. Werken als ‘succesvolle ZZP-er’ gaf mij het gevoel iets goeds te kunnen doen voor de mensen met wie ik werkte, het gaf mij (financiële) zekerheid, succesbeleving, status en onafhankelijkheid. Maar ook was er de  stress, controledrang en ervaring van zinloosheid. Blijkbaar is het voor het voor ervaren van zingeving essentieel om ieder moment uit het hart te kunnen (be)leven. En als de zingeving verdwijnt is er eigenlijk geen keuze meer, stoppen werd een noodzaak. Als ik terugkijk ben ik eigenlijk al 7 jaar aan het vertragen en langzaam aan het toegroeien naar het stoppen. En hoe eng het ook is, het leven is mij te dierbaar om het in zinloosheid door te brengen. Toen ik eenmaal het besluit had genomen om te stoppen, kon de overgave starten. En de nieuwsgierigheid naar welke deuren zich zullen openen.

Een staat van niet weten

Dus heb ik mij bewust over gegeven aan een staat van niet weten.

Een staat van niet weten wat nu precies mijn identiteit is als ik niet iets ‘gedefinieerds’ doe. Aan niet weten wat mijn waarde is voor de ander als ik ‘alleen maar (afhankelijk) ben’. Een staat van niet weten of ik financieel nieuwe kansen zal krijgen. Van niet weten of ik mijzelf op deze manier als ‘succesvol’ zal kunnen ervaren. Aan werkelijk niet weten hoe het leven zich zal ontvouwen. Diep van binnen wist ik natuurlijk altijd al dat we dat allemaal nooit weten. Maar dagelijkse patronen, activiteiten en werk leveren prachtige grond structuren waarmee we de schijnzekerheid van weten en controle in stand houden.

Ruimte

En wat een ruimte ontstaat er als je stopt met iets dat niet meer bij je past!

De invulling van deze ruimte is tot nu toe boven verwachting mooi. Ik heb van de zomer de Pyreneeën van west naar oost – deels alleen – doorlopen, heb een nieuwe website en Facebook pagina voor Onesta gemaakt, ben gestart met het creatieve proces van bloggen, heb een eerste retraite gegeven, heb uitbundig gefeest met de lieve mensen om me heen en heb prachtige gesprekken gevoerd en ontmoetingen gehad. Het leven ontvouwt zich als een waardevol, verbindend, feestelijk en diep betekenisgevend proces.

Honger naar meer

In de ruimte en ervaring ontstaat ook een honger naar meer. Een honger naar verdere verdieping en groei in persoons-overstijgende zin in plaats van groei in sociaal-psychologische zin . Noem het een honger naar verdere spirituele groei. Maar zoals voor alles, ligt ook hiervoor de toegangspoort in mijzelf. Ik vermoed dat onvoorwaardelijke zelfacceptatie de sleutel is tot het kunnen ervaren van diepe persoons-overstijgende zingeving. De voorproefjes die ik daarvan had, smaken uitstekend! Als ik me in zelfacceptatie bevind, kan ik namelijk met betekenisgeving in het moment bewust aanwezig zijn. En dus kan ik me volledig verbinden met een ieder die dan in mijn bewustzijn is en doet synchroniciteit zich voor. De ervaring hiervan is persoons-overstijgend.

Oefentuinen

En om verder te kunnen experimenteren met volledige overgave aan het leven, is er behoefte aan oefentuinen.

Van mijn lief kreeg ik een jaartraining bij de Vrouwenvallei cadeau . Een training vol methoden waarvan de namen de weerstand in mij deden oplaaien. Shaktidans, venusyoga, jade ei, qi belly. Niet echt dagelijkse kost voor mij en mijn over ontwikkelde denk- en planvermogen. Echter, de training is wel gekoppeld aan bewustzijnsgroei en het in de wereld zetten van concrete zaken. En die combinatie van werken met vrouwelijke én mannelijke aspecten, sprak me zeer aan.

Plan van je verlangen

Dus verscheen ik afgelopen vrijdag met dertien andere vrouwen aan de start van deze jaartraining. We werden drie dagen intensief aan het werk gezet om het zelf bewustzijn in contact te vergroten, zodat keuzemogelijkheden in iedere (sociale) situatie toenemen.

Daarnaast werden we gericht in contact gebracht met ons diepste verlangen. Een mooi boek dat bij dit proces ondersteunt is ‘Het plan van je verlangen’. Het is fijn om intensief aan de slag te zijn met verschillende werkvormen en om al het ervaren ook om te zetten in concrete focus voor dit jaar. Meditaties, zelfonderzoek (inquiry)qi gong, bewegen op muziek en ademhalingsoefeningen komen aan de orde. We verbinden ons op verschillende lagen met onze diepste verlangens door ze op veel verschillende manieren te spuien. We spreken ze uit, laten ze klinken, geven ze vorm, doorvoelen ze volledig en laten ze tot maken ze zichtbaar in een ‘moodboard’ (zie hierboven). Na drie dagen voel ik me hecht verbonden met het verlangen om mijn ongebegrensde liefdevolheid bewust verder in de wereld te zetten.  Ik ben dankbaar voor de ruimte die deze vrouwen mij laten ervaren en het is mooi om te voelen hoe er in openheid en in verbinding geleefd en geleerd wordt.

Er komen nog andere oefentuinen bij dit jaar. De tantra-retraites die we dit jaar gaan doen, de onbegrensde liefdevolle relaties in mijn leven en allerlei vormen die ik nu nog niet kan bedenken, maar die zich  hoogstwaarschijnlijk zullen gaan manifesteren. Wie weet wat de intentie ‘onbegrensd en liefdevol aanwezig zijn’ gaat brengen. Ik kijk reikhalzend uit naar het komende jaar.

 Zelfacceptatie is alles

Zelfacceptatie is alles. Zo simpel en complex lijkt het me nu na dit intensieve weekend te zijn. Ik voelde zaterdagavond al hoe de veranderingen in mijn houding tot mijn ‘zijn’ zichtbaar worden in de flow van de blote voeten dans bij Nataraj. Het voelt plotseling heel eenvoudig om ‘te zijn’. En dat verandert alles.

Ik zie ernaar uit om dit onbegrensd liefdevol kijken naar mijzelf als normale staat van zijn te gaan ervaren. Zodat ik ook onbegrensd liefdevol kan zorgen voor mijzelf en uit de band springen. En zodat ik onbegrensd liefdevol kan zijn naar de mensen om me heen. En naar de wereld om me heen. Er is immers geen grens meer in het onbegrensd zijn en daar wordt alles een beetje beter van.

En dan vanuit die houding coachen, retraites geven en… wat zich dan ook aandient. Ik heb nú al zin om dit met iedereen (die er op zit te wachten :-)) te delen! Gelukkig nieuwjaar!