(Samen) Zijn

In 2014 schreef ik onderstaand gedicht.
Dit gedicht geeft voor mij de essentie weer van de schoonheid van persoonlijke ontwikkeling in de ontmoeting met een medemens vol compassie. Het maakt hierbij niet uit welke ‘rol’ deze medemens aanneemt, hij of zij kan even zo goed een vriend, familielid, partner of coach zijn.

(Samen) Zijn

April 2014

Laat me je getuige zijn, getuigend van jouw groei.
Jouw lichaam toont me kwetsbaarheid, de worstelingen en de pijn,
en dag-na-dag verklaren we dat alles er móet zijn.

Toon je leven in zijn grootsheid, aspecten van je ziel.
Die zich uiten in een schoonheid, gelezen in stille ogen,
waarin ik me spiegel en mijn bestaansrecht verover.

Geef me kennis van jouw wijsheid, geheimen en aha’s.
Op een golf tot in mijn lichaam, tot in het diepste van mijn brein,
veranderend tot in detail, nooit meer dezelfde zijn.

Sta me toe je te gezellen, als jouw warmte overstroomt.
Resonerend op jouw liefde, op die grote gulle gift,
word ik méér dan ik ooit zijn kon, sta je in mijn hart gegrift.

Zonder de getuige af, en heel en al verdwijnt.
Ons gezamenlijk levenslot – veroveren van het levensvlot –
vereist van ons de reiziger én de getuige zijn.

Groeien naar authentiek leven en werken