Soleren in (dis)harmonie

montreux-jazz-cafe-geneve
In het Montreux Jazz Café (Geneva Airport) ervaar ik het leven als een jazz solo

Spirituele reflecties

Zet je schrap voor een spirituele zweefpartij met een zachte landing.

Na jaren van meditatie, luisteren naar leraren die hun gedachten over non-dualisme delen en veelvuldig (zelf-)reflecterend onderzoek* hang ik momenteel het idee aan dat de (emotionele) beleving van het leven een resultante is – en daarmee volledig afhankelijk is – van de automatische of bewuste verwerking van de prikkels waar wij als mens gevoelig voor zijn.

Zo, die zin staat….

Ik geef in bovenstaande zin bewust niet aan wie of wat dan ‘verwerkt’. Ik heb namelijk geen idee. Ik kan het niet anders noemen dan ‘dat wat waarneemt en verwerkt’. En wat is het ‘waar wij gevoelig voor zijn’? Dat is natuurlijk ook een mysterie. Ik denk dat wij gevoelig zijn voor datgene waar we uit bestaan. En wat versta ik in die zin onder ‘het leven’? Een diepe stilte volgt…

Momenteel hanteer ik voor mezelf het denkmodel dat alles – maar dan ook echt álles, het betreft hier een includerend en verfrissend niet discriminerend model voor deze tijd – golft en dat wisselende golffrequenties door het waarnemende verschillend waargenomen worden. Zó verschillend dat het lijkt alsof er op zichzelf staande entiteiten zijn. Het waarnemende creëert een wereld vol separate ‘dingen’ en ‘wezens’.

Is dit nog te volgen?

Werkelijkheid is niet onder woorden te brengen

Ik tracht de gedachtengang zo precies mogelijk te formuleren, maar dat pogen schijnt licht op hoe niet-beschrijfbaar het eigenlijk is. Ik heb dat wel vaker: het maakt niet uit waar ik begin en wat ik probeer te beschrijven, het onder woorden proberen te  brengen van de werkelijkheid is per definitie onmogelijk en brengt me altijd naar de rand van het mysterie. Onze concepten schieten namelijk schielijk tekort om de werkelijkheid te beschrijven.

Maar, een denkmodel helpt wel om op de ‘beleving’ te reflecteren, om zo bewuste keuzemomenten te creëren in het omgaan met het dagelijks bestaan. Ook helpt het laten sudderen van de mysterieuze grenzen van het bestaan me, om ergens diep doorleeft te ervaren wat ik ‘ben’. En vanuit die steeds helder wordende blik van wat ik – en dus jij – ben(t), ontstaat met vallen en opstaan een gelukkig en harmonieus leven dat ik iedereen gun.  Dit te leven en te delen is voor mij waaraan ik mijn tijd wil besteden.

(Dis)harmonie tijdens de solo

Ik kwam tot deze bespiegelingen door de overgang van mijn weekje in de  Vallée du Haut Giffre naar Genève. In de bergen ervoer het waarnemende weinig op zichzelf staande entiteiten en vooral veel samenhang. En plotseling reed ik met de geleende BMW een golfrijke omgeving in die de schijn van duizenden entiteiten opwekte. Na een rit over de drukke A40, een zoektocht van 20 minuten naar een parkeerplaats waar de parkeervergunning geldig is, een korte treinreis naar het vliegveld en de gebruikelijke uitkleedpartij bij de douane bevind ik me nu in het Montreux Jazz Café van Genève Airport. Een meter of twee bij mij vandaan zendt een groot beeldscherm de mooiste – en prikkelrijke – jazz uit.

De golvende sensaties van Genève vragen iets anders van het waarnemende in mij dan de sensaties in Samoëns, uitmondend in een andere beleving van het zijn.

De sensaties leiden tot de voor de hand liggende associatie dat het leven eigenlijk een jazz performance is waarin we – in harmonie of disharmonie – soleren binnen het geheel van de andere instrumenten en de ons bekende akkoordenschema’s. Waaruit  direct de vraag voortkomt: maar wie soleert er dan? En wat is het instrument?

Ik kom niet verder dan dat dat-wat-waarneemt dat-wat-is omzet in unieke trillingen die er blijkbaar op dat moment moeten zijn.
Ja, daar heb je wat aan… 🙂

Vliegschema laat me landen

Genoeg gecomtempleerd. Ik ga met de voetjes op de grond naar de gate, zodat ik naar nog grotere hoogte kan opstijgen om veilig en vertrouwd weer in de lage landen te landen.

*Dit schrijvende vraag ik me af of er überhaupt een andere activiteit bestaat dan zelfreflectie. Dat is wellicht ook nog wel eens een blog waard. Zelfreflectie is misschien wel de enige staat van zijn die er is.

Een gedachte over “Soleren in (dis)harmonie”

Reacties zijn gesloten.