Waar blijft mijn tijd?

Bewust van mijn tijd
Bewust van mijn tijd

Vakantie en thuis tijd

Ik ben pas 48 uur terug in Nederland. Het voelt alweer zo vertrouwd; bijna alsof ik niet weggeweest ben. Vreemd is dat eigenlijk, dat ik een week weg kan zijn en volledig geïnspireerd kan raken, creatief kan zijn en oude bergen als nieuwe kan verkennen en dat ik 48 uur na terugkomst al haast niet meer kan terughalen hoe dat nu voelde. Dat kan ik natuurlijk een geslaagd in-het-hier-en-nu- zijn noemen, maar ik heb het idee dat dat het toch niet helemaal is.

Al reflecterende wordt het mij duidelijk dat ik de ‘tijd thuis’ heel anders geneigd ben in te vullen en te ervaren dan de ‘tijd elders’. Het is bijna alsof de ‘tijd elders’ van een andere orde is dan de ‘tijd thuis’. Dat is natuurlijk niet waar. Het is de vraag of tijd überhaupt wel bestaat, laat staan dat de tijd van een andere orde kan zijn. De meest voor de hand liggende verklaring lijkt mij, dat ik in de mij vertrouwde omgeving (‘thuis’), anders met het zijnsproces omga dan in een minder vertrouwde omgeving (‘elders’).

Bewust-zijn van alledaagse activiteiten

Wellicht herken je dit: als je op vakantie bent is het ineens heel gemakkelijk om je niet te bekommeren om binnenkomende post, om de boodschappen, het onderhouden van sociale contacten of wat dan ook jouw tijdrovende gewoonten zijn in het dagelijks bestaan ‘thuis’ en dat de dingen die je wel onderneemt – van lezen aan het strand tot een lange wandeling – zo ‘nieuw’ voelen dat ze een andere tijdsbeleving teweegbrengen.

Ik denk eigenlijk dat het te maken heeft met de mate van bewustzijn die ik heb tijdens mijn activiteiten. Alle nieuwe en uitdagende ondernemingen van ‘elders’ werden zeer bewust doorleefd en vervulden de dagen met als nieuw geclassificeerde ervaringen. Zodra ik terug ben rijg ik de activiteiten in de vertrouwde setting aaneen onder de classificatie ‘bekend’. Ik lijk ze op een lager bewust zijn te beleven. Vast een heel handig systeem van het menselijk mechanisme om met de vele prikkels die wij binnen krijgen om te kunnen gaan. Maar, ook wel jammer eigenlijk dat daardoor al die prachtige maar vertrouwde activiteiten minderwaardig lijken te worden.

Tijd dus om ook deze activiteiten meer bewustzijn te gunnen. Op dit manier kan ieder moment als een nieuwe ervaring geclassificeerd worden en voelt het leven nog mooier gevuld aan. Volgens mijn noemen ze dat in de Boeddhistische literatuur ‘leven vanuit de beginnersgeest’. Het schrijven van deze blog levert daartoe weer een nieuwe impuls.