Wezenlijke verwondering

lammergier-in-de-alpen
Verwondering bij het zien van een lammergier die zweeft bij de Col de Coux in de Franse Alpen

Intentie

Mijn intentie is er bewust van te zijn dat ik leef op de rand van het mysterie en me tegelijkertijd diep te beseffen dat ik er niets van begrijp.

Een dag als vandaag geeft deze intentie verder vorm.

Een hike vol wonderen

Ik heb het voorrecht te kunnen lopen in de Alpen op deze zonnige laatste dag van oktober met liefdevol gezelschap. Al lopend ontmoeten we een wezeltje dat niet bang voor ons is en ons opgericht op de achterpootjes vrolijk aankijkt, grazende paarden die graag komen snuffelen aan het brood met boter, maar het gras en de kruiden eigenlijk beter vinden smaken, een Duits stel van tegen de tachtig dat op een dekentje in de namiddagzon van het uitzicht geniet op 1.800 m hoogte en met wie we in een mengelmoes van talen een prima gesprek kunnen voeren én… een lammergier.

Deze laatste maakt diepe indruk. Zittend in onze t-shirts en op onze truien lunchen we in de zon op een Alpentopje vlak voor de Col de Coux. Plotseling duikt een paar meter voor ons de vogel op die zo groot is dat we er stil van vallen. Zijn spanwijdte lijkt tegen de drie meter. En ik voel me nog kleiner dan ik me op deze top van het Aardse klimmenrek al voelde. Zo’n grote vogel heb ik nog nooit gezien. Hij zweeft langs ons, over ons, cirkelt zo dicht bij dat ik maar hoop dat hij geen kwaad in de zin heeft. Zijn penveren maken een bijna ratelend geluid in de wind. Hij heeft geen haast en laat zich – zoals zijn grootsheid betaamd – dragen door de thermiek.

Zo’n moment van verwondering en schoonheid laat het bestaansmysterie doordringen in het lokale bewustzijn.

Verwondering

Ik richt mij nog eens op het uitzicht, de hemel en aarde die zich aan mij voordoen zijn tegelijkertijd tastbaar en onaanraakbaar. En ik voel mij onderdeel van al het kleine en grote leven dat daarin verschijnt. Als we naar beneden lopen, kleuren de herfstbladeren tot koperen kunstwerken in de bijna ondergaande zon. De wind is gaan liggen en de sfeer is betoverend. Ik sta even stil en zeg met een diepe zucht van totale ontspanning en met mijn armen wijd: ‘Hier begrijp je toch helemaal niets van!’

En ik prijs me gelukkig met dit zijn in totale verwondering.